‘त्या गाठी’ तिथे कोठे तरी ‘वर’ बांधल्या जातात म्हणे. काही वेळा ती गाठ अतिशय मुलायम असते, तर काही वेळा घट्ट बांधली जाते. त्यावर नंतरचे आयुष्य स्वर्ग ठरते की नरक, हे अवलंबून असते. अर्थात त्याचा गाठीच्या मुलायमपणाशी किंवा घट्टपणाशी संबंध असतोच, असे ठामपणे म्हणता येणार नाही... हे सर्व तत्त्वज्ञान (ओढून-ताणून) इथे आणणे विनाकारण नसून सबल कारणपरत्वे आहे. लग्नाला कितीही वर्षं झाली तरी बाईची माहेरपणाची ओढ काही संपत नाही. माहेरपेक्षा दुप्पट वर्षं सासरी राहिल्यानंतरही एखादी बाई नवऱ्याला ‘आमच्या घरी अशी पद्धत नव्हती बाई...’ असं सांगते, तेव्हा त्यातला वाच्यार्थ नव्हे तर लक्ष्यार्थ लक्षात घ्यायचा असतो. त्या वाच्यार्थातही तुम्ही लक्ष्य असता, ही गोष्ट वेगळी... काही कामानिमित्त अशाच काही महिला आपल्या मूळच्या गावी आल्या होत्या. ते काहींचे माहेर, काहींचे सासर, तर एखादीचे सासर आणि माहेरही! त्यामुळे गप्पांचा सूर ‘नदीच्या पल्याड बाई झाडी लई दाट तिथूनच जाई माझ्या माहेराची वाट...’ असा सारा गदगद झालेला. त्यांनी पाहिलेलं, अनुभवलेलं गाव आता स्वाभाविकच तसं राहिलं नव्हतं. पण त्यांच्या आठवणीत तेच जुनं चित्र असणं स्...
अँड्र्यू लिलिको (छायाचित्र सौजन्य - http://www.europe-economics.com ) ............ ‘लोकसत्ता’च्या ‘कोविडोस्कोप’ सदरातील ‘मिठीत तुझिया’ लेखावरून वाङ्मयचौर्याचा मोठा वाद निर्माण झाला. लंडनचे अर्थतज्ज्ञ अँड्र्यू लिलिको यांच्या ब्लॉगमधील मजकूर वापरल्याचा थेट आरोप सोशल मीडियावर करण्यात आला. ह्या संपूर्ण प्रकरणावर खुद्द मूळ ब्रिटिश लेखक अँड्र्यू लिलिको ह्यांनी ‘खिडकी’शी साधलेल्या संवादात रोखठोक भूमिका मांडली. वाङ्मयचौर्याच्या महत्त्वाच्या मुद्द्यावर त्यांची विशेष इ-मुलाखत... ---------------- ' आ मच्याकडील, ब्रिटनमधील निकषांनुसार हे अगदी सरळ सरळ वाङ्मयचौर्य आहे !' अर्थतज्ज्ञ अँड्र्यू लिलिको यांनी ' खिडकी ' शी इ-मेलवरून साधलेल्या संवादात असे स्पष्ट म्हटले आहे... ' एखाद्या लेखकाची मूळ साहित्यकृती पूर्णतः वा अंशतः दुसऱ्या लेखकाने स्वतःच्या नावे प्रसिद्ध करून ती स्वतःची असल्याचे भासविणे, ह्यास ' वाङ्मयचौर्य ' म्हणतात... मूळ साहित्यकृती लपविणे, किंवा रूपांतरात तिचा मुळीच उल्लेख न करणे, ह्याला ' वाङ्मयचौर्य ' असे संबोधतात... वाङ्मयचोरी ही कायदेशीररीत्या...