मुख्य सामग्रीवर वगळा

पोस्ट्स

जुलै, २०१५ पासूनच्या पोेस्ट दाखवत आहे

भुवीचे पुनरागमन, जर्सी नंबर ७८

भुवनेश्वरकुमार - सभ्य माणसांचा खेळ. (छायाचित्र सौजन्य ः आयसीसी) ----------------------- भारताच्या क्रिकेट संघात भुवनेश्वरकुमारचे पुनरागमन झाले - तब्बल चार वर्षांनंतर. भुवी बदलला आहे का, माहीत नाही; पण त्याचा जर्सी क्रमांक बदलला आहे! नवा क्रमांक आहे ७८. त्यातील दोन्ही अंकांची बेरीच १५ होते - त्याचा आधीचा जर्सी क्रमांक. -------------------- ‘क्रिकेट हा सभ्य गृहस्थांचा खेळ आहे’, ह्या उद्धृताची आठवण ज्या थोड्या खेळाडूंना पाहून आवर्जून होते, त्यापैकी एक भुवनेश्वरकुमार. भारताकडून तो शेवटचा सामना खेळला २२ नोव्हेंबर २०२२ रोजी. नेपियर येथे न्यू झीलँडविरुद्ध. पावसामुळं डकवर्थ-लुईस पद्धतीनं लक्ष्य दिले गेलेला तो सामना बरोबरीत सुटला. त्याच न्यू झीलँडच्या दौऱ्यासाठी भुवनेश्वर ह्याची भारतीय संघात पुन्हा निवड झाली. चार वर्षे संपायला एक महिना बाकी असताना तो पुन्हा खेळताना दिसतो आहे - २२ ऑक्टोबर २०२६. मैदान ख्राइस्टचर्च येथील. खरे तर मागच्या आठवड्यातच बंगळुरूच्या मैदानावर भुवनेश्वरकुमार ह्याने सीमोल्लंघन केले असते. पण वेस्ट इंडिजविरुद्धचा तो सामना पावसामुळे रद्द झाला. चिन्नास्वामी मैदानाऐवजी हेग्ली...

श्री एम ह्यांच्याशी 'सत्संग'

अध्यात्म, योग आणि चमत्कार ह्या विषयांची आवड असणे ही वेगळी गोष्ट; पण एखादे पुस्तक वाचताना निर्माण झालेले कुतूहल थेट एका योगी पुरुषाच्या भेटीपर्यंत घेऊन जाते, तेव्हा काय घडते? 'हिमालयवासी गुरूच्या योगी शिष्याचे आत्मकथन' पुस्तकाचे लेखक श्री. एम्. ऊर्फ मुमताजअली ह्यांच्या हिवरेबाजार येथील भेटीत साधलेला सहज आणि तितकाच प्रगल्भ संवाद... ------------- हा लेख लिहायला घेतला, तेव्हा गोष्ट तशी फार जुनी झालेली नव्हती. नेमकं सांगायचं तर तेव्हा तिला दोन वर्षं नि एक महिना आणि तीन दिवस झालेले होते. म्हणजे गोष्ट घडली १३ जून २०१३ रोजी नि ती लेखाच्या स्वरूपात खिडकीमध्ये अवतरली १५ जुलै २०१५ रोजीची. गोष्ट एका पुस्तकाची आहे आणि त्यामुळे भेटलेल्या एका वेगळ्या माणसाची आहे. त्याच्या झालेल्या भेटीची आहे. मुलाचे मामा श्री. अशोक कानडे यांनी १३ जून २०१३ रोजी माझ्या वडिलांना एक पुस्तक भेट दिलं. पुस्तकाचं नाव - 'हिमालयवासी गुरुच्या योगी शिष्याचे आत्मकथन'. लेखक - श्री. एम्.. अनुवादक - श्री. वि. पटवर्धन. आवृत्ती तिसरी. पाने - ३६२. किंमत २९५ रुपये. ह्या पुस्तकाचा विषय पूर्णपणे अध्यात्माचा. अर्थातच तो ...

...आधी अकाउंट तरी उघड!

रेषांच्या ह्या अर्कचित्राची किमया कृत्रिम बुद्धिमत्तेची. ------- 'व्हॉट्सॲप'वर सध्या फिरणाऱ्या विनोदावरून सुचलेला एक 'ई-नोद' चिंतू कायम चिंतेत असतो. आपण सोशल मीडियामध्ये दखलपात्र नाही. इ-लोकप्रिय झाल्याचं स्वप्न तो दिवसाही पाहत असतो. पण ते पूर्ण कसं नि कधी होणार, हेच त्याला नेमकं कळत नाही. फेसबुकावरच्या आपल्या 'पोस्ट' 'व्हायरल' झाल्या आहेत, त्या अनेकांनी शेअर केल्या आहेत आणि त्यावरून एखादी बातमी जन्म घेते, तिचा नायक म्हणून आपला फोटो छापून येतोय, एखादं टीव्ही. चॅनेल आपली मुलाखत घेतेय, असं त्याला स्वप्नात सतत दिसत असतं. पण स्वप्न काही सत्यात उतरत नाही. असं का घडत नाही आणि ते कधी घडणार, हाच प्रश्न चिंतूचं काळीज (हृदय नव्हे, यकृत!) पोखरून टाकतो. आपल्या 'पोस्ट'ला पाचशे 'लाईक' आणि शंभर-सव्वाशे 'कमेंट' कशा मिळणार, ह्याचाच त्याला सततचा ध्यास. विचार करकरूनही चिंतूला उत्तर काही सापडत नाही. अखेर देवाला शरण जायचं तो ठरवतो. गुरू कुंभेत गेल्याचा मुहूर्त साधून तो जपजाप्य सुरू करतो. नाना देवांचा धावा करतो. एकूण तेहेतीस कोटी देव असूनही, त्यातला एक...

उघडा डोळे, बघा की नीट!

संजीवला लहानपणापासूनच गाड्यांचं नि मोटारींचं वेड लागलेलं. त्याला असलेल्या ढीगभर खेळण्यांमध्ये गाड्याच गाड्या होत्या. तरी त्याला प्रत्येक वाढदिवसाला खेळण्यातली गाडीच हवी असायची. वाढत्या वयाबरोबर त्याचं हे वेड वाढतच गेलं. बारावीला उत्तम गुण मिळाल्यावरही संजीवनं 'ऑटोमोबाईल एंजिनीअरिंग'लाच प्रवेश घ्यायचा हट्ट धरला. आई-बाबांनी किती तरी समजावलं त्याला, पुढची सुंदर, सोनेरी स्वप्नं दाखवली. पण संजूबाबा काही बधला नाही त्यांना. उत्तम गुण मिळवून संजीव पदवीप्राप्त अभियंता झाला. शेवटच्या वर्षी `कॅम्पस इंटरव्ह्यू`मध्ये `फोक्सवॅगन`सारख्या बड्या कंपनीत त्याची यशस्वी मुलाखत झाली. बी. ई.चा निकाल लागला आणि त्याच दिवशी संजीवच्या घरी 'फोक्सवॅगन'चं' 'ऑफर लेटर' येऊन पडलं. दुहेरी यशाचा आनंद साजरा करताना आई-बाबांनी मणभर पेढे वाटले. रात्री निवांत गप्पा मारताना बाबांनी विचारलं, ''मग कधी जॉईन होतोयस तू `फोक्सवॅगन`मध्ये? आता जरा १०-१५ दिवस मजा कर नि मग लाग नोकरीला.'' ''मी नाही त्यांची 'ऑफर' स्वीकारणार,'' असं संजीव म्हणाला. तेवढं बो...

मराठी संमेलन निघालंय फॉरीनला!

कवितेचा रंजक इतिहास आणि पार्श्वभूमी मराठी साहित्य संमेलनाचे वऱ्हाड सॅन होजे इथे जाण्यावरून तेव्हा मराठी साहित्याच्या (चिमुकल्या) विश्वात दीड-दोन दशकांपूर्वी खळबळ वगैरे उडाली होती म्हणे. यथावकाश हे संमेलन पार पडलं; 'विश्व' असं लेबल लावून! 'विश्वाचा आकार केवढा? ज्याच्या त्याच्या डोक्याएवढा!' अशा आशयाचं एक कवी लिहून गेलाच आहे की!! ---------------- लेखकाच्या संकल्पनेवर आधारित, कृत्रिम बुद्धिमत्तेने रेखाटलेले चित्र. ................... मराठी सारस्वताचा दरबार। उभे सान-थोर मनसबदार। घेउनि गाऱ्हाणे।। सालोसाल भरे संमेलन जत्रा। तयात असती भानगडी सत्रा। यंदाची गा गोष्ट निराळी।। सोडुनिया माहेरचा वास। संमेलन निघाले परदेशास। ऐसे कैसे चालेल? अंकल सॅमच्या देशा। जाण्याचा धरिला धोशा। आम्ही काय करावे? आईने सोडुनी स्व-प्रदेशा। अगा का जावे वनवासा? मोह डॉलरचा धरुनी।। येणे-जाणे सत्तर हजारी। आमची रिकामी तिजोरी। कोठुनी आणावा रोकडा? इथे भरता संमेलन। भरपूर होई मान-सन्मान। तेथे कोण जाणे काय होई? येण्या-जाण्या एसी गाडी। राहण्यास शानदार माडी। तृप्ती कशी पोटभर।। रसिकांच्या भेटीची आस। परि आम्ही सारे उद...

ओळख : त्याचा बाप!

हे सुंदर, कल्पक चित्र कृत्रिम बुद्धिमत्तेची अभिव्यक्ती आहे. -------------------------- मागच्या आठवड्यात एक दिवस (शोभत नसतानाही) टी-शर्ट घालून कार्यालयात गेलो. एका सहकाऱ्याने तो न्याहाळला आणि विचारलं , ‘‘मुलाचा टी-शर्ट घातला काय ? ’’   निषेधात्मक आणि नकारात्मक मान हलवून त्याला म्हणालो , ‘‘नाही , नाही. माझाच आहे तो. खूप दिवसांनी घातलाय. ’’ ‘‘तुमच्या मुलाच्या अंगावर दोनदा पाहिला म्हणून म्हणालो. ’’ सहकारी जरा खालच्या आवाजात म्हणाला. मग उत्तर दिलं ,  ‘‘टी-शर्ट माझाच आहे. वापरत नव्हतो म्हणून त्याला दिला. आज सहज अडकवलाय. ’’ ...बाकी जाऊ द्या. अशा निमित्तानं का होईना , ‘आपला मुलगा ’   यापेक्षा  ‘ त्याचा बाप ’ , अशी आपली ओळख होणं नाही म्हटलं तरी आनंदाचंच असतं की! ----------
html