भुवनेश्वरकुमार - सभ्य माणसांचा खेळ. (छायाचित्र सौजन्य ः आयसीसी) ----------------------- भारताच्या क्रिकेट संघात भुवनेश्वरकुमारचे पुनरागमन झाले - तब्बल चार वर्षांनंतर. भुवी बदलला आहे का, माहीत नाही; पण त्याचा जर्सी क्रमांक बदलला आहे! नवा क्रमांक आहे ७८. त्यातील दोन्ही अंकांची बेरीच १५ होते - त्याचा आधीचा जर्सी क्रमांक. -------------------- ‘क्रिकेट हा सभ्य गृहस्थांचा खेळ आहे’, ह्या उद्धृताची आठवण ज्या थोड्या खेळाडूंना पाहून आवर्जून होते, त्यापैकी एक भुवनेश्वरकुमार. भारताकडून तो शेवटचा सामना खेळला २२ नोव्हेंबर २०२२ रोजी. नेपियर येथे न्यू झीलँडविरुद्ध. पावसामुळं डकवर्थ-लुईस पद्धतीनं लक्ष्य दिले गेलेला तो सामना बरोबरीत सुटला. त्याच न्यू झीलँडच्या दौऱ्यासाठी भुवनेश्वर ह्याची भारतीय संघात पुन्हा निवड झाली. चार वर्षे संपायला एक महिना बाकी असताना तो पुन्हा खेळताना दिसतो आहे - २२ ऑक्टोबर २०२६. मैदान ख्राइस्टचर्च येथील. खरे तर मागच्या आठवड्यातच बंगळुरूच्या मैदानावर भुवनेश्वरकुमार ह्याने सीमोल्लंघन केले असते. पण वेस्ट इंडिजविरुद्धचा तो सामना पावसामुळे रद्द झाला. चिन्नास्वामी मैदानाऐवजी हेग्ली...
हे चित्र कृत्रिम बुद्धिमत्तेच्या मदतीने तयार करून घेतले आहे. (श्रेय : गूगल जेमिनाय) ................................ वृत्तपत्रांच्या बंदिस्त चौकटीत आणि ‘दुर्मिळ’ विशेषणाखाली अडकलेल्या ‘प्रामाणिकपणा’ची ही शोकांतिका. सर्वसामान्य सायकलस्वाराचे हरवलेले पाकीट स्वतःचे डिझेल-पेट्रोल जाळून, रात्र जागवून एका त्याच्यापर्यंत पोहोचवणाऱ्या एका माध्यम कर्मचाऱ्याची ही गोष्ट. स्वतःचा दिवा स्वतः होण्याची, म्हणजेच ‘अत्त दीप भव’ची जिवंत आणि चौकटीबाहेरची कहाणी... ................... ‘प्रामाणिकपणा’ म्हणजे सद्गुण किंवा संस्कार मानतो आपण. तो हल्ली सहसा वृत्तपत्रांमधल्या चौकटीत पाहायला मिळतो, असं म्हणतात. त्या सजविलेल्या चौकटीत छापल्या जाणाऱ्या बातमीमध्ये ‘प्रामाणिकपणा’ या शब्दामागे ‘दुर्मिळ’ असं विशेषणही बहुदा लावलं जातं. पण ह्या गुणाचं मोल पत्रकारांनाही आता तेवढं वाटत नसावं, असं ‘प्रामाणिकपणे’च वाटतं. कारण अशा काही ‘दुर्मिळ’ बातम्या चौकटीविनाही थोडक्यात छापल्या जातात. लक्षात येतील, न येतील अशा. ‘न जाणो, यापासून कोणी प्रेरणा वगैरे घेतली, तर काय! मग उद्या कदाचित अशाच बातम्या आपल्या अंकातील जागा भरून टाकत...