स्वतःचा पहिला फोटो छापून येणं आणि शिवाय त्यासोबत बक्षीसही. किती मोठी गोष्ट होती ती त्या काळातली आणि आजचीही! दैनिक केसरीमध्ये लिहिलेलं वाचकाचं पत्र आणि त्याची त्या महिन्यातली सर्वोत्तम पत्र म्हणून झालेली निवड. बरोब्बर ४० वर्षांपूर्वी - ९ सप्टेंबर १९८६! ----------- ‘ लवकर उठायचंच आज ’ असा निश्चय करून ( नेहमीप्रमाणेच) उशिरा उठलो. सगळं आवरून दुपारच्या सुमारास कार्यालयात गेलो. ‘ शतायुषी ’ दिवाळी अंकात संपादकीय सहायक म्हणून काम करायला सुरुवात झाली होती. ‘ पत्रकार ’ ह्या नात्यानं पहिली नोकरी. हल्लीच्या भाषेत सांगायचं तर ‘ कॅम्पस इंटरव्ह्यू ’ मधून निवड झालेली होती माझी. परीक्षेचा निकाल लागण्याच्या आधीच. संज्ञापन व वृत्तविद्या विभागाचे प्रमुख प्रा. डॉ. प्र. ना. परांजपे ह्यांचे घरच्या पत्त्यावर कार्ड आले होते - ‘ एका दिवाळी अंकाच्या संपादकांना सहायकाची गरज आहे. तुम्हाला रस असेल तर कार्यालयीन वेळेत भेटायला यावे. ’ (ते पोस्टकार्ड अजून संग्रहात आहे.😅) कसा कोणास ठाऊक, पण प्र. ना. ह्यांचा मी बऱ्यापैकी लाडका विद्यार्थी होतो. त्यामुळेच त्यांना ह्या जागेसाठी माझी आठवण झाली. त्या दिवशी त्यांनी...
(दिल्लीचे मुख्यमंत्री अरविंद केजरीवाल ह्यांना अटक झाल्याची बातमी वाचली आणि बरोबर दहा वर्षं आणि एक महिन्यापूर्वी लिहिलेली ही रचना आठवली. प्रस्थापित लोकशाहीतील बड्या खेळाडूंविरुद्ध ते लढतील, त्यांना नडतील आणि अंतिमतः जिंकतील, असा (भाबडा) विश्वास वाटत होता. त्याच अपेक्षेतूनच हे लिहिलं होतं. नंतर जे काही घडत गेलं, त्यातून राजकारण आपल्याला कळत नाही, हा समज दृढ झाला.) आलाय खेळात घेऊ या घोळात देऊ या दणका दिल्लीच्या बोळात पाठिंब्याचा झोका दिला एक मोका सापडल्या क्षणी मारू मस्त ठोका आपलाच खेळ आपलाच मेळ घुसला हा कसा घातलान् घोळ खुर्चीवर बसतो रस्त्यावर येतो लाल दिवा फुंकून धरणे कसा धरतो विनाशर्त खास समर्थनाचा गॅस परि सोडेचिना लोकपालाचा ध्यास आधी धरली गल्ली आता लक्ष्य दिल्ली हमसे ही म्यांव अरे! अपनीच बिल्ली वाटले होते कोंडू खोड याची मोडू कचऱ्यातच काढतोय हाती घेऊन झाडू त्यांची मेणबत्ती ह्यांची उदबत्ती म्हणाला, खाली लगाव बत्ती! अण्णांचा चेला सवाई निघाला रामलीला करून लईच पुढे गेला कुणी जुने तपस्वी काही नवे तेजस्वी विरोधाला पुरून उरे केवढा हा मनस्वी वाटले होते गोड लागेल त्याला खुर्ची भलतीच ...