मुख्य सामग्रीवर वगळा

पोस्ट्स

मे, २०२० पासूनच्या पोेस्ट दाखवत आहे

भुवीचे पुनरागमन, जर्सी नंबर ७८

भुवनेश्वरकुमार - सभ्य माणसांचा खेळ. (छायाचित्र सौजन्य ः आयसीसी) ----------------------- भारताच्या क्रिकेट संघात भुवनेश्वरकुमारचे पुनरागमन झाले - तब्बल चार वर्षांनंतर. भुवी बदलला आहे का, माहीत नाही; पण त्याचा जर्सी क्रमांक बदलला आहे! नवा क्रमांक आहे ७८. त्यातील दोन्ही अंकांची बेरीच १५ होते - त्याचा आधीचा जर्सी क्रमांक. -------------------- ‘क्रिकेट हा सभ्य गृहस्थांचा खेळ आहे’, ह्या उद्धृताची आठवण ज्या थोड्या खेळाडूंना पाहून आवर्जून होते, त्यापैकी एक भुवनेश्वरकुमार. भारताकडून तो शेवटचा सामना खेळला २२ नोव्हेंबर २०२२ रोजी. नेपियर येथे न्यू झीलँडविरुद्ध. पावसामुळं डकवर्थ-लुईस पद्धतीनं लक्ष्य दिले गेलेला तो सामना बरोबरीत सुटला. त्याच न्यू झीलँडच्या दौऱ्यासाठी भुवनेश्वर ह्याची भारतीय संघात पुन्हा निवड झाली. चार वर्षे संपायला एक महिना बाकी असताना तो पुन्हा खेळताना दिसतो आहे - २२ ऑक्टोबर २०२६. मैदान ख्राइस्टचर्च येथील. खरे तर मागच्या आठवड्यातच बंगळुरूच्या मैदानावर भुवनेश्वरकुमार ह्याने सीमोल्लंघन केले असते. पण वेस्ट इंडिजविरुद्धचा तो सामना पावसामुळे रद्द झाला. चिन्नास्वामी मैदानाऐवजी हेग्ली...

ब्रिटनच्या निकषांनुसार हे वाङ्मयचौर्यच! - अँड्र्यू लिलिको

अँड्र्यू लिलिको (छायाचित्र सौजन्य - http://www.europe-economics.com ) ----------------------- ‘लोकसत्ता’च्या ‘कोविडोस्कोप’ सदरातील ‘मिठीत तुझिया’ लेखावरून वाङ्मयचौर्याचा मोठा वाद निर्माण झाला. लंडनचे अर्थतज्ज्ञ अँड्र्यू लिलिको यांच्या ब्लॉगमधील मजकूर वापरल्याचा थेट आरोप सोशल मीडियावर करण्यात आला. ह्या संपूर्ण प्रकरणावर खुद्द मूळ ब्रिटिश लेखक अँड्र्यू लिलिको ह्यांनी ‘खिडकी’शी साधलेल्या संवादात रोखठोक भूमिका मांडली. वाङ्मयचौर्याच्या महत्त्वाच्या मुद्द्यावर त्यांची विशेष इ-मुलाखत... ---------------- ' आ मच्याकडील, ब्रिटनमधील निकषांनुसार हे अगदी सरळ सरळ वाङ्मयचौर्य आहे !' अर्थतज्ज्ञ अँड्र्यू लिलिको यांनी ' खिडकी ' शी इ-मेलवरून साधलेल्या संवादात असे स्पष्ट म्हटले आहे... ' एखाद्या लेखकाची मूळ साहित्यकृती पूर्णतः वा अंशतः दुसऱ्या लेखकाने स्वतःच्या नावे प्रसिद्ध करून ती स्वतःची असल्याचे भासविणे, ह्यास ' वाङ्मयचौर्य ' म्हणतात... मूळ साहित्यकृती लपविणे, किंवा रूपांतरात तिचा मुळीच उल्लेख न करणे, ह्याला ' वाङ्मयचौर्य ' असे संबोधतात... वाङ्मयचोरी ही काय...

एकलव्याची एकसष्टी

' कु ठंय ? ' वाजणारा फोन उचलल्याबरोबर हा प्रश्न कानावर आदळतो. ' मी कुठंही असेन, काय बोलायचंय ते बोल की... ' मनातल्या मनात उत्तर देतो. तसं स्पष्ट बोलायची सोय नसते. ' काय साहेब, झाली का झोप ? ' सकाळी कधी तरी फोन येतो आणि अशी विचारणा होते. ' झोपलो असतो, तर फोनवर बोललो असतो का ?' चरफडत विचारलेला हाही तर्कशुद्ध प्रतिप्रश्न मनातल्या मनात. ' हो ना... मी तेच म्हणतो. ' फोनवरच्या संवादात हे विधान किती तरी वेळी ऐकायला मिळतं. 'हो का!  इथून पुढं तूच सगळं म्हणत जा नं... ' असं म्हणावं वाटतं  मग . हेही अर्थात मनातच ! तसं बोलण्याचं धाडस अजून कधी केलं नाही. पुढेही होणार नाही. फोनच्या पलीकडच्या बाजूला असतो निर्मल. म्हणजे निर्मचलचंद्र थोरात. अशी उत्तरं दिल्यामुळं तो दुखावला वगैरे जाईल, अशी काही भीती वाटत नसते. तो दुखावून घेणार नाही, ह्याची खात्री असते. असं काही विचारल्यावर तो हसणार आणि आपला राग, चीड निष्फळ ठरवणार. तो माझा मूड अजमावू पाहत असतो. म्हणजे मी त्याच्यापेक्षा वयानं, कर्तृत्वानं मोठं असल्यासारखं. वस्तुस्थिती नेमकी उलटी आहे. ...
html