खिडकी

गंजल्या जरी । काढा तलवारी । आम्ही ‘ वार ’ करी । आठवा थोडे ।।   करा आता जोर । लावा तयां धार । कशाचा विसर । पडलासे तुम्हा ।।   जातीची ढाल । द्वेषाची मशाल । पेटवा खुशाल । लागो द्यात आग ।। थोडी फुंक मारा । फुलेल निखारा । आगडोंब सारा । मग उसळेल ।। करू या कहर । कालवू जहर । हाच तो प्रहर । साधण्या संधी ।। चंदनगंधाची सोड । जुनी ती खोड । उगाळ खोड । आता घाणेरीचे ।। तयांचा उद्धार । करू या चित्कार । विषाचे फुत्कार । वळवळीत ।। शेलके वेचावे । हवे ते बोलावे । घ्या हे पुरावे । करावे जाहीर ।। तो(ह)फा जितेंद्रीय । प्रेक्षक देवेंद्रीय । निर्माता राजकीय । ‘ दिलीपकुमार ’ ।। इतिहासे कोंदणे । हवे ते गोंदणे । शरदाचे चांदणे । दाविते मार्ग ।। . . . खेळ प्रचलित । मने कलुषित । हवा प्रदूषित । होऊ दे की ।। असे असे घडे । कोण कुठे पडे । पापाचिये घडे । ओसंडिले ।। देण्यात दूषण । कोणाला भूषण । वास्तव हे भीषण । आज-कालचे ।। ------------------------------------- © आम आदमी ------------------------------------- #Maharashtra_Bhooshan  #award  #ShivShahir #cast_pol...

फार्फार वर्षांपूर्वी, म्हणजे वीस-एक वर्षांपूर्वी `रुची` मासिकानं (आता त्याचं नाव `शब्द रुची` असं झालंय का? की तेव्हाही ते असंच होतं?) मुखपृष्ठावर एक धम्माल केली होती. म्हणजे मुखपृष्ठावर एक पत्रच छापलं होतं. आणि त्या पत्रातल्या शुद्धलेखनाच्या चुका दाखवून दिल्या होत्या. सध्या साहित्यक्षेत्रामध्ये अनेकांसाठी `नायक` आणि तेवढ्याच जणांसाठी `खलनायक` असलेल्या प्रा. कौतिकराव ठाले पाटील यांनी त्या चुका दाखवून दिल्या होत्या. हे म्हणजे अगदीच सौम्य भाषेत झालं. खरं सांगायचं तर ठाले पाटलांनी ते पत्र लिहिणाऱ्याची अगदी `बिनपाण्यानं तासली` होती. साहित्य क्षेत्रातील एका (आता) मानाच्या (झालेल्या) पुरस्कारासंबंधी काही आवाहन करणारं ते पत्र होतं. ते लिहिणारा एक प्राध्यापक (आणि नंतर कवीही!) होता. त्या पुरस्कारासंबंधीच्या निवडसमितीत तो महत्त्वाची भूमिका बजावत असे. लेखक-अनुवादक विलास गिते यांनी तो अंक दाखविल्यानंतर या पामराने त्या वेळी `लोकसत्ता`च्या नगर आवृत्तीतील `नगरी-नगरी` सदरामध्ये `शुद्धलेखनाचं कवतिक` या शीर्षकाखाली काही मजकूर खरडला होता. साधुन साहीत्य जेष्ठ साहीत्यीक जेष्ठ साहीत्यीक उत्कृष्...