मुख्य सामग्रीवर वगळा

पोस्ट्स

जुलै, २०१५ पासूनच्या पोेस्ट दाखवत आहे

दोन रजत कमळांचा ‘अभिजात’ मानकरी ‘अभिजित’

अभिजित दळवी. नगरचा लेखक आणि दिग्दर्शक. राष्ट्रीय चित्रपट पुरस्कारातील रजत कमळ दुसऱ्या वेळी त्याला मिळालं. त्याचे अनुभव, नाटक ते चित्रपट दिग्दर्शन हा प्रवास, पुरस्कार ह्याबद्दल त्याच्याशी झालेल्या मनमोकळ्या गप्पा... ----------------------------------- ‘ ॲ वॉर्ड ’ विजेत ी कलाकृती पाहायला मिळणं, आनंद देणारं असतं ना ? की ‘ ॲ वॉर्ड ’ विजेत ी कलाकृती घडविणाऱ्याला पाहायला, त्याच्याशी सहजपणे बोलायला मिळणं आनंददायक ? ह्या दोन्हींमध्ये अधिक सुखद काय ? तसा अधिक-उणे हिशेब नाही मांडता येत. ... ह्यापैकी दुसरा अनुभव गेल्या आठवड्यात घेतला. त्या निर्मात्याची कलाकृती लवकरच पाहायची ठरवलं आहे. म्हणजे मग दुधात साखरच ! कूल... नगरच्या कलाक्षेत्रात अभिजित अरविंद दळवी ह्यानं इतिहास घडवला आहे. खरं म्हणजे त्याने इतिहासाची पुनरावृत्ती केलेली. राष्ट्रीय चित्रपट पुरस्कारांच्या यादीत त्याचं नाव दुसऱ्या वेळी झळकलं आहे. राष्ट्रीय चित्रपट पुरस्कार एकदा मिळाला तरी कारकीर्द सुफळ झाली, असं मानणारे छोट्या, मोठ्या पडद्यावरचे आणि पडद्यामागचेही बरेच असतात. अभिजित त्यातला नव्हे ! त्यानं चार वर्षांमध्ये दुसऱ्यांदा हे यश मिळ...

सत्संग!

गोष्ट तशी फार जुनी नाही. नेमकं सांगायचं तर दोन वर्षं नि एक महिन्यापूर्वीची आहे आणि तीन दिवसांपूर्वीची आहे. म्हणजे 13 जून 2013 रोजीची आणि 15 जुलै 2015 रोजीची. गोष्ट एका पुस्तकाची आहे आणि त्यामुळे भेटलेल्या एका वेगळ्या माणसाची आहे. माझ्या मुलाचे मामा श्री. अशोक कानडे यांनी 13 जून 2013 रोजी माझ्या वडिलांना एक पुस्तक भेट दिलं. पुस्तकाचं नाव - "हिमालयवासी गुरुच्या योगी शिष्याचे आत्मकथन'. लेखक - श्री. एम्.. अनुवादक - श्री. वि. पटवर्धन. आवृत्ती तिसरी. पाने - 362. किंमत 295 रुपये. या पुस्तकाचा विषय पूर्णपणे अध्यात्माचा. अर्थातच तो आपला नाही, असं समजून पुस्तक हातात घेतलं आणि ठेवून दिलं. अध्यात्म, योग, साधू, चमत्कार या विषयाची आवडच असावी लागती. वाचण्यासाठी आणि समजून घेण्यासाठी. मुलगा मला परवा परवापर्यंत "नास्तिक' म्हणत होता. आस्तिक आहोत की अज्ञेयवादी, याच्या उत्तराचा शोध माझ्यापुरता चालू आहे. "नास्तिक' म्हणवून घ्यायला आवडलं असतं; पण तेवढा मनाचा खंबीरपणा नाही अजून. तो येईल की नाही, हे सांगणं कठीण आहे. असो! वडिलांनी श्री. एम. यांचं आत्मकथन वाचून पूर्ण केलं. ए...
मुंबईत घडलेल्या `नाट्यमय` प्रसंगाने एक गोष्ट सिद्ध केली... `शाकाहार` नेहमीच `सात्त्विक` आहार असतो, असे नाही. -------- `शुद्ध शाकाहारी` आम आदमी

...आधी अकाउंट तरी उघड!

`व्हॉट्सअॅप`वर सध्या फिरणाऱ्या विनोदावरून सुचलेला एक `ई-नोद` चिंतू कायम चिंतेत असतो. इ-लोकप्रिय झाल्याचं स्वप्न तो दिवसाही पाहत असतो. पण ते पूर्ण कसं नि कधी होणार, हेच त्याला नेमकं कळत नाही. फेसबुकावरच्या आपल्या `पोस्ट` `व्हायरल` झाल्या आहेत, त्या अनेकांनी शेअर केल्या आहेत आणि त्यावरून एखादी बातमी जन्म घेते, तिचा नायक म्हणून आपला फोटो छापून येतोय, एखादं टीव्ही. चॅनेल आपली मुलाखत घेतेय, असं स्वप्न तो पाहत असतो. पण स्वप्न काही सत्यात उतरत नाही. असं का घडत नाही आणि ते कधी घडणार, हाच प्रश्न चिंतूचं काळीज (हृदय नव्हे, यकृत!) पोखरून टाकतो. आपल्या `पोस्ट`ला पाचशे `लाईक` आणि शंभर-सव्वाशे `कमेंट` कशा मिळणार, याचाच त्याला सततचा ध्यास. विचार करकरूनही चिंतूला उत्तर काही सापडत नाही. अखेर देवाला शरण जायचं तो ठरवतो. गुरू कुंभेत गेल्याचा मुहूर्त साधून तो जपजाप्य सुरू करतो. नाना देवांचा धावा करतो. एकूण तेहेतीस कोटी देव असूनही, त्यातला एकही पहिल्या आठवड्यात तरी चिंतूला काही प्रसन्न होत नाही. अधिकच अस्वस्थ झालेला चिंतू आपल्या भक्तीची तीव्रता वाढवितो. जपाच्या माळेतील मणी अधिक वेगाने फिरू लागतात. दुसराही ...

उघडा डोळे, बघा की नीट!

संजीवला लहानपणापासूनच गाड्यांचं नि मोटारींचं वेड लागलेलं. त्याला असलेल्या ढीगभर खेळण्यांमध्ये गाड्याच गाड्या होत्या. तरी त्याला प्रत्येक वाढदिवसाला खेळण्यातली गाडीच हवी असायची. वाढत्या वयाबरोबर त्याचं हे वेड वाढतच गेलं. बारावीला उत्तम गुण मिळाल्यावरही संजीवनं `ऑटोमोबाईल एंजिनीअरिंग`लाच प्रवेश घ्यायचा हट्ट धरला. आई-बाबांनी किती तरी समजावलं त्याला, पुढची सुंदर, सोनेरी स्वप्नं दाखवली. पण संजूबाबा काही बधला नाही त्यांना. उत्तम गुण मिळवून संजीव पदवीप्राप्त अभियंता झाला. शेवटच्या वर्षी `कॅम्पस इंटरव्ह्यू`मध्ये `फोक्सवॅगन`सारख्या बड्या कंपनीत त्याची यशस्वी मुलाखत झाली. बी. ई.चा निकाल लागला आणि त्याच दिवशी संजीवच्या घरी `फोक्सवॅगन`चं `ऑफर लेटर` येऊन पडलं. दुहेरी यशाचा आनंद साजरा करताना आई-बाबांनी मणभर पेढे वाटले. रात्री निवांत गप्पा मारताना बाबांनी विचारलं, ``मग कधी जॉईन होतोयस तू `फोक्सवॅगन`मध्ये? आता जरा 10-15 दिवस मजा कर नि मग लाग नोकरीला.`` ``मी नाही त्यांची `ऑफर` स्वीकारणार,`` असं सांगत संजीवनं `मी नोकरीच करणार नाही, स्वतःचं गॅरेज सुरू करणारेय!`, असा बॉम्बगोळा टाकला. ...

संमेलन निघालंय फॉरीनला!

मराठी सारस्वताचा दरबार। उभे सान-थोर मनसबदार। घेउनि गाऱ्हाणे।। सालोसाल भरे संमेलन जत्रा। तयात असती भानगडी सत्रा। यंदाची गा गोष्ट निराळी।। सोडुनिया माहेरचा वास। संमेलन निघाले परदेशास। ऐसे कैसे चालेल? अंकल सॅमच्या देशा। जाण्याचा धरिला धोशा। आम्ही काय करावे? आईने सोडुनी स्व-प्रदेशा। अगा का जावे वनवासा? मोह डॉलरचा धरुनी।। येणे-जाणे सत्तर हजारी। आमची रिकामी तिजोरी। कोठुनी आणावा रोकडा? इथे भरता संमेलन। भरपूर होई मान-सन्मान। तेथे कोण जाणे काय होई? येण्या-जाण्या एसी गाडी। राहण्यास शानदार माडी। तृप्ती कशी पोटभर।। रसिकांच्या भेटीची आस। परि आम्ही सारे उदास। असे खिसा रिकामा।। माय-बाप सरकारा। देशी का कर्ज नादारा? न फेडीच्या बोलीवरी।। साहित्य महामंडळाचे ठाले। तयांवर रोखिले सर्वांचे भाले। सिद्ध सारे टिपाया।। नव्हे हे संमेलन जागतिक। "एनआरआयां'पुढे हे अगतिक। आरोपही झाले करिते।। डावे-विद्रोही झाले जमा। न बाळगता कसली तमा। केला सुरू हंगामा।। कोणा दिसे भांडवलशाही। कोणास वाटे हुकुमशाही। अमेरिकावारीमागे।। रत्नांग्रीचे पटवर्धन। रोज गाती संकीर्तन। जाहल्या तयारीचे।। देवीदासराव परभणीचे। नसे त्यांना दुःख...

आनंद

मागच्या आठवड्यात एक दिवस (शोभत नसतानाही) टी-शर्ट घालून कार्यालयात गेलो. एका सहकाऱ्याने तो न्याहाळला आणि विचारलं , `` मुलाचा टी-शर्ट घातला काय ?``   निषेधात्मक आणि नकारात्मक मान हलवून त्याला म्हणालो , `` नाही , नाही. माझाच आहे तो. खूप दिवसांनी घातलाय. `` `` तुमच्या मुलाच्या अंगावर दोनदा पाहिला म्हणून म्हणालो. `` सहकारी जरा खालच्या आवाजात म्हणाला. मग उत्तर दिलं , `` टी-शर्ट माझाच आहे. वापरत नव्हतो म्हणून त्याला दिला. आज सहज अडकवलाय. `` ...बाकी जाऊ द्या. अशा निमित्तानं का होईना , ` आपला मुलगा ` यापेक्षा ` त्याचा बाप `, अशी आपली ओळख होणं नाही म्हटलं तरी आनंदाचंच असतं की!

मलमपट्टी

आपल्याला हवाहवासा असणारा आणि नक्की मिळणार अशी ( उगीचच) अपेक्षा ठेवलेला पुरस्कार दुसऱ्याच कोणाला जाहीर होतो , तेव्हा इंदिवर यांच्या या ओळी थोडा दिलासा देतात... अपनी तकदीर में पहले ही से कुछ तो गम हैं और कुछ आप की फितरत में वफ़ा भी कम है वरना जीती हुयी बाजी तो ना हारे होते